خاتمه قرارداد کار به معنای پایان قانونی رابطه کاری میان کارگر و کارفرما است. طبق ماده ۲۱ قانون کار، این پایان می‌تواند به دلایل مختلفی رخ دهد؛ از جمله فوت کارگر، بازنشستگی، ازکارافتادگی کلی، پایان مدت قرارداد موقت، اتمام کار مشخص یا استعفای کارگر. در تمامی این موارد، کارفرما موظف است حقوق معوقه، عیدی، مرخصی و مزایای پایان خدمت را پرداخت کند.

انواع خاتمه قرارداد کار شامل موارد زیر است: فوت کارگر که مطالبات به وراث پرداخت می‌شود؛ بازنشستگی و ازکارافتادگی کلی؛ پایان مدت قراردادهای موقت و اتمام کار در قراردادهای معین؛ استعفا با شرایط قانونی؛ فسخ قرارداد با درج شرایط قانونی؛ و اصلاح ساختار کارگاه که کارگران موقتاً تحت پوشش بیمه بیکاری قرار می‌گیرند.

کارشناسان حقوق کار تاکید می‌کنند که فسخ قرارداد با خاتمه قانونی تفاوت دارد. خاتمه قرارداد طبیعی و قانونی است، اما فسخ اقدام یک‌طرفه قبل از موعد است که باید با دلایل موجه و مطابق قانون انجام شود. بر اساس ماده ۲۷ قانون کار، کارفرما تنها در صورت قصور کارگر و با تأیید مراجع قانونی می‌تواند قرارداد را فسخ کند.

در قراردادهای بدون تاریخ پایان، قرارداد دائمی تلقی می‌شود و کارگر از امنیت شغلی بیشتری برخوردار است. کارفرما نیز بدون دلیل موجه قانونی نمی‌تواند قرارداد را پایان دهد.

خاتمه غیرقانونی قرارداد برای کارفرما جریمه دارد؛ از جمله الزام به پرداخت حقوق معوقه و مزایای پایان کار، صدور حکم بازگشت به کار توسط هیأت تشخیص و حل اختلاف اداره کار و در صورت امتناع از اجرای حکم، اقدام قضایی. طبق ماده ۲۷ قانون کار، فسخ بدون دلیل موجه مستلزم پرداخت حق سنوات معادل ۴۵ روز به ازای هر سال سابقه کار است